حال شانه هایم از کوهستانهای پر برف سنگین تر است و اگر چراغ لطف تو پیوسته روشن نباشد , هرگز نمی توانم ابن بار را به مقصد برسانم

خدایا من در نفسهای تو زندگی می کنم و وقتی شبنم , دمادم بر سر گلها می نشیند , برای باغچه ها شعر می گویم

من هر شب از پلکان مهتاب بالا می روم و دستم را به لبه ی ایوان ملکوت می گیرم , بلکه تو را بهتر ببینم.

خدایا گاهی آنقدر خودم را گم می کنم که نمی توانم تو را پیدا کنم و آنقدر تاریک می شوم که روی ماه تو را در جوانترین چشمه هم نمی بینم و گاهی آنقدر زلال و روشنم که عطر تو از درز همه ی درها و پنجره ها به مشامم می رسد و می توانم تو را مثل یک شاخه گل سرخ روی تاقچه بگذارم و تماشا کنم .

می توانم رد مهربانی تو را روی گلابی ها و ریحانها ببینم و نام خوب تو را از گنجشک های عریان بپرسم .

خدایا گاهی با خود می گویم چرا یک درخت به دنیا نیامدم , یک سپیدار سبز؟چرا شبیه شمع نیستم و سراپا نمی سوزم؟ چرا مثل دریا موج بر نمی دارم و مانند پرنده ها اوج نمی گیرم ؟ چرا در آغوش کلمه ها نمی میرم ؟

خدایا گاهی آنقدر به تو نزدیکم که می توانم کهکشان را با همه ستاره ها و سیاره هایش در اتاقم جا بدهم و کاهی آنقدر از تو دورمی شوم که همهمه گلها را نمی شنوم و برگهای مرده ی خیابان را نمی بینم .

خدایا دستم را بگیر و با خودت به باغهای رو به باران ببر! من نمی خواهم از عقربه های ساعتم عقب بمانم . من نمی خواهم در پیاده روهای ابری دنبال صدای صاف تو بگردم .

خدایا دلم می خواهد در گوشه ای دنج , از رنج مقدس آدمها بنویسم و دعا کنم اشکهای گرم عاشقان به دریایی که از کنار دستهای تو می گذرد , بریزد.........

تو كه از تبار عشقي تو كه از تبار بارون ***

تو كه از جنس سپيده تو كه از ديار افسون***

منو از غمت رها كن با غريبه ها وداع كن ***

تا باشيم با هم دوتامون هر دو تا ليلي و مجنون***

من گریزانم از این خسته ترین شکل حیات

 
و از این غربت تلخ

که به اجبار به پایم بستند

می گریزم از شب

می گریزم از عشق

و تو ای پاک ترین خاطره ها
 

همه جا در پی تو می گردم...

فکر مي کرديم عاشقي هم بچگيست... اما حيف اين تازه اول يک زندگيست... زندگي چيزيست شبيه يک حباب.. عشق آباديه زيبايي در سراب... فاصله با آرزو هاي ما چه کرد... کاش مي شد در عاشقي هم توبه کرد...................

جاده بی انتهاست می دانم مرگ هم سهم ماست می دانم قسمت چشم های بارانی گرییه ی بی صداست می دانم مادرم با نگاه خود می گفت زندگی اشتباست می دانم یك نفر بی بهانه می گرید در دلش جای پاست می دانم همسفر فكر رفتن است اما دل در غم جاده هاست می دانم دردهای بی سوال می آیند ما به جرم نكرده می سوزیم زندگی بی وفاست می دانم